Elk jaar werkt de biodynamische beweging wereldwijd rond een thema. Een internationale groep van biodynamische boer.inn.en, lesgevers, onderzoekers en mensen uit de biodynamische sector werken dit samen uit tijdens een studieweek in de herfst. In februari, aan het einde van de landbouwconferentie in Dornach wordt dit thema gepubliceerd. Daaraan wordt telkens ook een Michaëlsbrief gekoppeld. Koen Dhoore schreef dit jaar een inleiding bij dit thema en de bijhorende Michaëlsbrief.

In de laatste vijf eeuwen zijn tal van mensen, vooral in de Westerse wereld, gaandeweg overtuigd geraakt dat de wereld om ons heen uit louter materie bestaat. In de mate waarin we ons onderzoek expliciet richten op het doorgronden van de fysieke kant van wat ons omringt, en we onze zoektocht naar kennis beperken tot dit louter fysieke, is dit zondermeer ook een correcte vaststelling.

Maar het fysiek-materiële is niet de enige werkelijkheid van wat ons omringt. En bovendien zou het van een heel beperkte visie getuigen indien we ervan uit zouden gaan dat dit onveranderlijk altijd zo is geweest.

Wereldwijd en doorheen de geschiedenis maken tal van culturen ons wakker voor een heel andere benadering. Met name dat de tastbare wereld, datgene wat we vandaag kennen als het zintuiglijk waarneembare, het resultaat is van een lange ontwikkeling die begon bij een scheppend geestelijk wezen, dat zich geleidelijk uit die schepping terugtrok.

De schepping werd van geestelijk wezen tot een wezen waarin het geestelijke zich enkel nog openbaarde. En vervolgens vervaagde ook de openbaring van het achterliggende geestelijk wezen, en liep alleen nog de werking die in deze openbaring actief was geweest nog een tijdlang door. Tot ook de werking stilviel, en in de schepping – louter beschouwd als fysiek-materieel, zintuiglijk waarneembare omgeving – enkel nog het werk zelf gezien wordt, als een soort kunstwerk dat lang geleden door de kunstenaar was “afgewerkt”.

In zekere zin is dat ook wel tot op zekere hoogte het geval. Tot op zekere hoogte, als we de mens buiten beschouwing laten, en het leven negeren dat zich van dit fysieke, materiële, afgewerkte “kunstwerk” bedient.

Want de mens bleef in contact met het geestelijke oerbegin, en draagt het in zich. En in het leven, dit wonderlijke samenspel van al wat leeft, toont zich nog steeds de wijsheid van het geestelijke, dat eens ook aan het fysiek-materiële ten grondslag lag en zich daaruit geleidelijk heeft teruggetrokken.

Of het aardse waaruit de geest zich heeft teruggetrokken, het leven behoudt, hangt nu van de mens af. Kunnen we leren de kosmos, de wereld, de aarde, … met alles wat zij bevatten te zien in het licht van wat voorbij het louter fysiek-materiële ligt? Kunnen we leren de materie te zien als het kleed waarin het leven en de geest zich kleden? Vinden we de taal om zo over de natuur te spreken dat de wijsheid die eruit spreekt voor ons levende werkelijkheid wordt en van de geest getuigt?

Met deze vragen roepen zowel het thema van de Landbouwconferentie als de Michaëlbrief ons op positieve en toekomstgerichte antwoorden te formuleren voor de uitdagingen van deze tijd.