Gisteren (6/4) roerde en sprenkelde ik koemestpreparaat bij mijn lieve collega en Compostzuster Leen van de Kempische Hoeve. Daar stonden we met drie vrouwen rond een grote houten ton. We leken wel een beetje op heksen, vond ik.
Gisteren had collega Joke in Kalmthout ook al gegraven, geroerd en grond gezegend met haar leden.
Vanmiddag groef ik mijn eigen Michaëls-koehoorns op.
Het was de eerste keer dat ik ze zelf met mest had gevuld en ingegraven op mijn bloemenveld eind september.
Mijn moeder zou komen helpen met roeren vandaag. Wij hadden dit al een paar keer samen gedaan, met z’n tweeën.
Ik was zenuwachtig vandaag, want ik had vier vrijwilligers in de pluktuin en wist niet wat zij er allemaal van zouden gaan vinden.
Aangezien mijn moeder niet op een ander moment kon, besloot ik dan maar, op goed geluk, dat de helpers vandaag openlijk getuige zouden zijn van onze ‘hekserij’ en dat ze zouden mee doen.
Na de lunch bracht ik iedereen samen rond de plek waar ik de horens onder een boomstronk had verstopt. Het voorzichtig graven naar de schat, zoals Leen het gisteren voor haar 4-jarig zoontje benoemde, was op zich al een belevenis. Iedereen keek mee en was nieuwsgierig.
Gelukkig vond ik ze allebei terug en de mest kwam er mooi in z’n geheel uit.
We zetten een ton met regenwater op de stronk en wisselden af met roeren. Iedereen wilde echt heel graag roeren, zodat het uur voorbij vloog. Thijs, een zorggast die niet praat, was helemaal blij en nam de roerstok bijna uit handen omdat hij weer aan de beurt wilde. Ook mijn schoonzus, die herborist is, vond het hele gebeuren super interessant en geloofde alles wat we er over konden vertellen. Ze bedacht dat de punthoed waarmee heksen vaak worden afgebeeld, misschien wel net zo’n antenne-functie had als de horens van een koe.
De zon speelde met licht en schaduw door het zachtgroene, gebladerte van de berkenbomen waar wij onder zaten.
Ik voelde rust en blijdschap. Ik koesterde dit uur van ongedwongen en al roerend samen – gewoon – zijn.
Ik voelde geen drang om te werken of nuttig te zijn. Dit wás nuttig.
Ook hielp iedereen met het uit sprenkelen van het gedynamiseerde water: met borsteltjes uit plastic emmers. Alle bloembedden, ook waar nog zwarte gronddoek op lag en de hele ‘huid’ rondom de pluktuin werden gezegend.
En voor mij was de tweede zegening het feit dat mijn helpers allemaal deel namen. Zo schoon om mee te mogen maken. Dat was nog eens een verbindend moment om ‘U’ tegen te zeggen.
Tenslotte is het erg verbindend en steunend om te weten dat op meerdere velden deze dagen het koemestpreparaat werd uitgegraven en verspreid.
Samen voegen we een klein beetje extra levenskracht toe aan onze levende aarde.
Marieke Hoet
07/04/2026
